Op het scherpst van de snede.

Door Freaky_Revolt op dinsdag 29 april 2014 03:56 - Reacties (18)
Categorie: -, Views: 6.103

Deel 8 leest eerst de andere delen, dit is een doorlopend verhaal)


Ok, we zijn eruit, we gaan scheiden.

Dit is natuurlijk een raar gegeven, ik hou nog steeds ziels veel van deze vrouw maar de koek is op en is tijd om door te gaan en een start te maken met een leven los van elkaar.

Onze insteek is om er samen (mogelijk) als vrienden uit elkaar te gaan. We kennen elkaar al 25 jaar en zouden het verschrikkelijk vinden als we elkaar helemaal zouden verliezen. Het probleem is echter dat ik nog steeds van haar hou maar zij heeft dit niet meer. Ik ben haar zeer dierbaar maar zij kan veel beter afstand nemen. We slapen nog steeds in het zelfde bed en dit is ook geen probleem. Ik ervaar het als fijn dat ze er nog is en omdat ik weet dat dit gaat ophouden geniet ik van elk moment dat we hebben.

Een scheidings-makelaar is gevonden dit ons beide behartigd, dit scheelt weer in de kosten en zolang we er samen uitkomen hoeven we niet elk een eigen advocaat te nemen. Nou zijn deze gesprekken over de convenant als het lopen door een mijnenveld, voor je het weet wordt je getriggerd door een opmerking of dat de ander ergens recht op heeft waar jij het niet mee eens bent. Ik heb als zzper bv een auto van de zaak en een buffer voor als ik geen werk meer heb. Dit moet omdat we in gemeenschap van goederen getrouwd zijn 50/50 verdeeld worden. Maar happy wordt ik daar niet van. Ik krijg ook geen geld uit de auto ik moet er gewoon mee rijden. En de buffer is voor mij als ik geen werk heb. Maar ja ze heeft er recht op. Alimentatie heeft ze recht op maar daar ziet ze vanaf omdat ze (en ik) volledig los wil en niet van elkaar afhankelijk zijn. Mooi daar ben ik wel blij om. Ze ziet later ook af van geld uit de zaak omdat ze merkt dat ik hier grote moeite mee heb.

Het voelt zo dubbel op, ze stopt de relatie, ik krijg geen kans om het te proberen te maken, ze gaat vreemd en ik zou haar ook nog eens moeten betalen? Ze heeft er recht op maar het zou best wel eens lelijk kunnen worden als ik het ook echt zou moeten betalen. Maar gelukkig willen we samen als vrienden uit elkaar en daarom willen we op een manier uit elkaar dat voor ons allebei werkt. Het huis en inboedel zullen we 50/50 delen en omdat ze mij zo tegemoet gekomen is zal ik haar helpen met de inrichting van haar nieuwe huis en een autotje.

Maar dan komt weer een grote hobbel:

Het huis gaat in de verkoop. De makelaar komt foto's maken maar mijn vriendin wil gaan sporten. Prima ik regel het wel, de makelaar wil wat zaken weten die ik niet weet. Ik bel mijn vriendin op of zij dit weet maar ik krijg de voicemail en ik spreek hem in. Dan zie ik ook de tijd en had meteen iets van vreemd wat vroeg nog? normaal gaat ze later sporten. Weer is er een zaadje geplant in mijn hersenen en ik handel de makelaar af. Dan kan ik het weer niet laten om te kijken waar ze is en ik zie dat ze in een andere plaats is dan waar haar sportschool zit waar ze al 15 jaar naar toe gaat. Ik weet eigenlijk al genoeg. ze had het al eens over squashen gehad dat ze met HEM wou doen. Maar ze heeft het hier nu niet over gehad, ze ging sporten en ze had geen racket bij (deze hebben we zelf omdat we dit zelf ook als eens hadden gedaan).

Dan belt ze terug over de vraag die ik had. ik zeg niets over mijn bevindingen en ze geeft aan bijna klaar te zijn met sporten en zo nog even de sauna in te gaan. maar als ik ophang heb ik zoiets van dit kan ik niet laten rusten. Ik bel terug en vraag haar waar ze is want ze is niet in haar sportschool! Ja ik ben in ergens anders gaan sporten sporten. we hangen op en ik stap in de auto. Ik weet waar hij werkt en daar aangekomen zie ik haar auto al staan.

Voor de duidelijkheid ze mocht van mij met hem omgaan omdat we toch ons eigen leven gaan leiden en ik geen recht meer heb om haar aan banden te leggen en zij hoeft zich er ook niet meer aan te houden. Maar ik eis wel eerlijkheid. Na het vreemdgaan heb ik kristal helder gezegd dat als ik nog een keer merk dat ze achter mijn rug om dingen in het geheim gaat doen dat ik haar het huis uit trap, Mijn bloed is al aan het koken en ik neem een slecht besluit, ik blijf wachten tot ze terug komen.

Toen ze aan kwamen stapte ze uit gaven een (vriendschappelijke) knuffel en bij mij ging het licht uit. Ik weet van de rest van de dag niet veel meer. Ik weet nog flarden.Ik rij naar hun toe totaal over de rooie. Ik weet nog dat ik haar uitgescholden heb. Ik sta in eens boven haar ze ligt op de grond en ik weet niet hoe ze daar is gekomen. Dan wil HIJ zich ermee gaan bemoeien, verkeerde keuze. Ik grijp hem bij de strot en neem hem in de wurg houding. dan zit ik weer in de auto en spreek haar voicemail in dat ze niet meer thuis hoeft te komen ze kan opzouten.

Ik kan nu wel zeggen dat ik me schaam over het feit dat ik me zo heb kunnen laten gaan. Ik zie nu ook wel in dat ik teveel van haar hou om zo samen rustig uit elkaar te gaan. Ze belt op dat ze langs wil komen om te praten. als ze er is valt er voor haar niet veel meer te praten. Ik ben nog steeds in alle staten. Ik ben vooral boos om het gelieg achter mijn rug om en accepteert dit niet meer. ze mag haar spullen pakken en ze zoekt maar uit waar ze slaapt maar hier niet meer.

Dit was wel een goede keuze, het geeft me rust dat ze niet meer thuis is en ik ervaar het als fijn dat als ik thuis kom ze er niet is. Ik schaam me wel over de extreme uitbarsting van mij dit buiten alle proporties was. Ik stuur haar en hem dan ook een appje om mij daarover te verontschuldigen. deze wordt godzijdank door allebei aangenomen en een 2 weken verder zijn we weer op goede speaking terms. Ik heb een appartement gevonden en ben daar afgelopen zaterdag ingetrokken.

Het gaat nu weer goed tussen ons we kunnen weer lekker praten en elkaar helpen en dat voelt goed. Anderen zeggen vaak in de comments dumpen die griet maar dat is gewoon geen optie voor me. Ze blijft de liefde van mijn leven en ik moet nu op mezelf leren omgaan met mijn verlies. De scheiding gaat op rolletjes en hopelijk is het huis snel verkocht.

Ik moet nu op mezelf verder en de grootste uitdaging zit in het feit dat ik weer het sociale leven in wil duiken. Hier ben ik helemaal uit en dat zie ik nog als een struikelblok, ik ervaar het lastig om dingen te gaan doen en om nieuwe mensen te leren kennen. Maar het is een goal die ik mezelf heb gesteld en ik wil deze ook echt halen.

Dit is de laatste blog over dit verhaal.
Ik ga denk ik nog wel door met bloggen alleen over het volgende verhaal, ik heb er veel aan gehad en jullie steun heeft me ook echt sterker gemaakt.

Hiervoor mijn dank.

De stilte na de storm.

Door Freaky_Revolt op maandag 28 april 2014 02:27 - Reacties (19)
Categorie: -, Views: 5.939

Deel 7 leest eerst de andere delen, dit is een doorlopend verhaal)


Zo het is een lange tijd geleden dat ik gepost heb.
Er zijn mensen die interesseert waren naar de afloop van mijn verhaal.
Tot nu toe kwam ik er niet toe, dit omdat ik er niet aan toe was en niet wou. Maar nu toch op veler verzoek mijn vervolg. In delen omdat er zoveel gebeurd is!

Het is de dag nadat ik erachter ben gekomen van mijn vriendin heeft gekust en geknuffeld met de jongen waar ze gevoelens voor heeft. Ik heb bij mijn zus geslapen (NOT) en mijn zus is naar mijn vriendin gegaan om met haar te praten over de situatie. Als mijn zus later me belt geeft ze aan dat het haar het beste lijkt om naar mijn vriendin te gaan en te praten. Zij heeft ervaring met haar partner die maanden lang vreemd is gegaan en ze geeft aan dat hier toch wat anders aan de hand is.

Ik geef aan dat ik niet weet of ik wel wil praten met haar. Ik lig op dat moment bij mijn ouders op de bank en heb net twee uurtjes geslapen. Ik merk dat ik erg boos ben op haar en teleurgesteld in de ene persoon waarvan ik nooit gedacht had dat deze me zo in de steek zou kunnen laten. Maar ik zie gelukkig wel in dat op dat moment mijn zus de situatie beter in kan schatten dan ik en ik besluit dan ook om naar mijn vriendin te gaan op het oordeel van mijn zus die ik voor die van mij zet op dat moment.

Aangekomen bij haar gaan we in de bij elkaar zitten en hebben een stevig gesprek, zij geeft aan dat ze zich schaamt dat ze het zo uit de hand heeft kunnen laten lopen. En ik heb een oer woede in me en geef zwaar gedreven aan dat ik er wel aan wil werken maar dat ik dit niet meer ga doen met een derde wiel aan de relatie. Ze mag heb niet meer zien bellen appen of wat dan ook. als ze iets gaat doen waarbij hij ook komt dan gaat ze niet of ik ga mee, ik kan je niet meer vertrouwen dus tot de tijd dat ik dat weer kan moet ik het zo doen om het alleen al een kans te kunnen geven. Ik zeg haar ook kristal helder aan dat zij alleen deze kans krijgt omdat we al 25 jaar bij elkaar zijn maar dat ik nooit meer in mijn leven dit zal accepteren. Speel voortaan meteen open kaart, doe alle open en eerlijk. Als ik erachter kom dat je weer achter mijn rug om dingen doet of in het geheim dat trap ik je zo snel de deur uit dat je niet weet of het de voor of achter deur is! Ze kan zich hier in vinden en wil wel zo snel mogelijk in therapie gaan. Dit regel ik voor de maandag erop en dit heb ik op dat moment in de auto geregeld.


Ze wil graag nog ff sporten om haar hoofd leeg te maken en de sauna te pakken op de sportschool. Prima en daarna is ze ook naar een vriendin gegaan om te praten. Die nacht slaap ik weer thuis en dat voelt op dat moment goed. De volgende morgen zitten we op de bank en nemen de dag daarvoor nog eens lichtjes door. Tot ze in eens erg helder en duidelijk aangeeft wat ik al in mijn eerste blog schreef. Ze wil de therapie in maar niet om de relatie te redden maar om het goed af te kunnen sluiten. Ik zie in haar ogen en houding dat dit is wat ze wil en oprecht is en eerlijk. Ze kan niet meer op deze manier doorgaan, ze houd niet meer van me (als man/vrouw) en wil overschakelen naar goede vrienden maar niet meer.

Het is natuurlijk niet het nieuws wat je wilt horen van de liefde van je leven maar ik zie dat er geen andere opties zijn voor haar en dat ik haar niet meer op andere gedachte kan brengen. Vreemd genoeg geeft dit me ook rust, ik weet waar ik sta en waar ik aan toe ben.

Mijn huwelijk is over.
Mijn liefde voor haar nog niet, en dat gaat nog problemen geven maar dat zal ik op een later moment delen.

Final Showdown

Door Freaky_Revolt op vrijdag 21 maart 2014 02:41 - Reacties (82)
Categorie: -, Views: 13.358

Deel 6 leest eerst de andere delen, dit is een doorlopend verhaal)


Ik ga naar mijn zus.
Het is avond en ik wil haar spreken om het met haar over te hebben dat mijn vriendin gevoelens heeft voor een ander en geknuffeld heeft. We praten de hele avond en om tien uur kijk ik op mijn mobiel.......

Mijn vriendin gaat deze avond naar haar vriend in opdracht van mij om te zeggen dat ze de relatie totdat wij eruit zijn op pauze te zetten.

Ik kijk op mijn mobiel omdat ik misschien nog een bakje koffie bij mijn zus thuis wil maar als mijn vriendin thuis is wil ik naar huis omdat ik wil weten hoe het gegaan is. Dus ik kijk op waar is mijn iPhone en zie dat haar mobiel offline is! WTF

Waarom offline waarom die geheimzinnigheid. Ik snap dat je niet gestoord wil worden daarom heb ik ook mijn telefoon op stil gezet bij mijn zus. MAAR WAAROM OFFLINE!!!!!

Het zaatje is gezet en mijn gevoel begint aan te geven dit is niet pluis. Dus als ik thuis kom geef ik aan dat ik een melding krijg wanneer de telefoon weer online komt. Ik zie dat ze om 21:13 voor het laatst online is geweest en die van Rogier ook. Krijg ik om 23:51 een appje van haar ik kom eraan.
Ik kijk waar ze dan is. Zit ze midden in akkers in en doodlopende weg bij een braakliggend terrein. Godverdomme WTF doe je daar. Waarom duurt het 2,5 uur om te zeggen dat je er tijdelijk mee stopt en waarom doen jullie dat daar ipv een cafť restaurant of bij hem thuis! Ik app mijn zus om te vragen wat ik in godsnaam moet doen. Moet ik het vragen of nu nog laten gaan. Mijn zus weet het niet maar geeft aan het afwachtend in te gaan en als het niet klopt haar dan pas te confronteren. Ik lig in bad en probeer met ademhalings oefeningen er voor te zorgen dat mijn hoofd niet uit elkaar spat.

Sandra komt thuis en zegt hallo vanuit de gang. Wil je nog wat hebben of gaan we naar bed? (Aan me dooie dood niet!) denk ik en zeg dat ik het eerst nog over vanavond wil hebben. Ik droog me af en trek mijn badjas aan en loop naar beneden en hoe was het bij je zus? Ik vertel wat we allemaal besproken hebben en waar ik met me zus naar toe ben geweest en precies wat ik deze avond allemaal gedaan heb. En wacht op haar verhaal.

Ja we zijn bij het restaurant ons dorp geweest hebben natuurlijk bijgekletst. En ik heb hem verteld waarom ik er tijdelijk een stop op zet. En dat was het. Oh ja ik heb wel nog een afspraakje met hem gemaakt over 8 weken om een motor toer te doen en dus bij hem achterop gaat. WTF DID U JUST SAY!!!!!!!

Ze zou afstand nemen tot wij eruit waren en zij maakt doodleuk een date. Mijn gezicht vertrekt en ze ziet dat ik not amused ben en kijkt me dan ook nog doodleuk aan alsof ik me aanstel. We dachten dat is pas over 8 weken dat zien we dan wel. Ik leg haar uit dat ik gekeken had waar ze was omdat ik naar huis of bij mijn zus wou blijven en dat haar telefoon op offline stond. Dat ik dat nogal dubieus vond en mijn gevoel toen me meteen aangaf hier klop iets niet. En dat ik op z'n zachts gezegd verbaast was op welke locatie de telefoon weer online kwam.

Haar gezicht sprak al boekdelen maar ze heeft haar best gedaan om er een mooi verhaal ervan te maken maar het was al te laat. Ik geloof haar niet meer. Ik weet dat er meer is en naar aandringen van mijn kant dat dit niet logisch is als je afstand doet van iemand doe je dat in een openbare gelegenheid en niet in de landerijen. Dan zegt ze sorry we hebben geknuffeld...........


En gekust.


Woest, woest is nog een understatement ik wilde op dat moment alleen maar weg, ik heb genoeg van de leugens, genoeg van haar, genoeg van de relatie. Ik storm naar boven terwijl we kibbelen en ik geef zeker 3x aan om eerlijk te zijn over wat en hoe het gebeurd is. Ze wordt zelfs kwaad op me omdat ze haar hele verhaal niet verteld zou kunnen hebben. BS natuurlijk als je gesnapt bent probeer je eerst om de dans te ontspringen en dan als dat niet lukt word je boos om dit als middel te gebruiken om eronder uit te komen. Ik ken de trucks ik heb zelf in het verleden ook met dit bijltje gehakt.

Ik ben aangekleed en pak mijn mobiel, sleutel en portemonnee en stap de deur uit. Wat Sandra zegt weet ik niet meer, ik kan niets meer van haar horen zien of ruiken. Ik scheur weg in mijn auto en stap plots op de rem remsporen achterland op het asfalt. Ik pak mijn mobiel en app naar Rogier (ik had zijn nummer natuurlijk allang in mijn mobiel gezet) ik app hem deze 4 woorden.

JIJ BENT DE MIJNE

En nu moet ik dan een keuze maken of ik zoek nu hem op of ik ga naar mijn zus. Hij heeft een vriendin en 2 kinderen. En ik kan zeggen dat dat zijn leven gered heeft. En ik bel mijn zus, het is al 0:40 dus kost het me een paar pogingen om haar te bereiken maar ik kan bij hun (natuurlijk) terecht.

En daar zit ik nu, na mijn verhaal gedaan te hebben mij verhaal te doen aan jullie.
Ik weet niet of ik nog doorga met de blog. Maar wees gerust IK WEIGER dit voorval me te doen breken. Zelfmoord of moord? mijn leven is meer waard en IK ZAL EN MOET ER NU VOOR DEGENEN ZIJN DIE NU HET BELANGRIJKSTE IS VOOR ME.......... EN DAT BEN IK ZELF!

Moeilijke keuzes

Door Freaky_Revolt op woensdag 19 maart 2014 01:56 - Reacties (24)
Categorie: -, Views: 4.977

Deel 5 (leest eerst de andere delen, dit is een doorlopend verhaal)


Mijn grens is nu bereikt.

Ik kan de spanning en de stress niet langer meer aan.
Mijn vriendin wil dat ik verander dat ik weer een zelfstandig persoon word en dan hoopt ze dat ze in kan zien of ze nog gevoelens voor me heeft en de relatie wil doorzetten. In mijn mening komt het dus alleen op mij neer, en tot dat zij besluit of we doorgaat hangt het zwaard van damocles boven me hoofd. Dit geeft zo'n onrust in me en ik ben het er ook niet mee eens. Ik ben van mening dat we hier ook samen aan moeten werken en dat de relatie met haar vriend tijdens het proces het niet mogelijk maakt om het serieus een kans van slagen te geven. Haar eenzijdige visie frustreer me.

En dan haar vriend waar ze gevoelens voor heeft. Tot nu toe ben ik hier nogal wispelturig mee omgegaan. Ik ben het er niet mee eens dat ze vrienden blijven. Maar later toen ze het verteld had dat ze gevoelens hadden kreeg ik daar wel weer bewondering voor (dat ze het me vertelde) maar nu zie ik weer in dat herstel van onze relatie op dit moment niet mogelijk is als ze ook de ander blijft zien en het gevoel blijft.

Toen we vandaag praten voelde ik me weer koken van binnen. Ze komt zo afstandig over en gooit het zo over de boeg dat ik eerst moet veranderen voor we verder kunnen dat ik het zat was. Het is nu een paar weken dat ik in deze stress leef en het is genoeg. Ik word kwaad en vertel precies wat me dwars zit en geef aan dat ik meer van haar verwacht. Zij ziet dit niet en kan alleen zeggen dat ze het niet weet en haar gevoel moet vinden. Ik ga een stukje lopen om af te koelen.

Onderweg valt bij me het besef dat dit zo niet door kan op deze manier. Ik heb mijn mening gegeven en dit voelt goed omdat ik hier al lang mee loop en tot nu toe op eieren heb gelopen maar nu ongezouten mijn mening heb aangegeven. Ik wil dat ze op z'n minst tijdens onze herstel poging een streep moet zetten door de relatie/vriendschap met de ander. Het is spelen met vuur en het is wachten op het moment dat een van de twee een slechte dag heeft en verder gaat. Daarnaast is het niet alleen iets tussen hun maar gaat het over vier volwassenen en twee kinderen en ik ben van mening dat je er daarom niet zo lichtzinnig mee om kan gaan als zij nu doen. Als ze voor mij niet eens tijdelijk hier afstand van kan doen is het voor mij duidelijk hoe de kaarten liggen en zal daar zelf dan wel een keuze mee maken.

En ik wil dat we samen naar een relatie therapie gaan. We komen hier samen niet mee verder en het zou zonde zijn als een van de twee er op een gegeven moment genoeg van heeft en besluit ermee te stoppen voordat we er samen aan hebben kunnen werken. Als ik thuis kom staat ze klaar om te gaan sporten en proberen om dit te verwerken. Ik vertel haar dat ik wil dat we samen in therapie moeten gaan en ze een streep moet zetten door de relatie met haar vriend in ieder geval tot we er samen wel of niet samen uitkomen. Ze geeft aan dat ze erover na gaat denken en ze zal na het sporten me bellen (ik moet nl werken).

Als ze belt geeft ze aan achter het therapie verhaal te staan en vraagt of ik daar achtereen wil gaan.
Ze wil ook tijdelijk een streep zetten onder de relatie. En zal hem dit donderdag melden. Ik geef aan dat ik dit erg waardeer en een therapeut zal gaan zoeken. Ze gaf aan niet te weten of ze zonder contact met haar vriend kan maar ze wil het proberen. Ik geef ook aan dat als ze het niet kan dit dan ook een hoop duidelijk maakt. (Ook dat dit nu al meer is dan een vriendschap).

Dus morgen maar eens voor hulp voor ons beide gaan bellen.
En hopen dat ze snel kunnen, ik heb het gevoel dat we dit geen weken uithouden.

Ik merk dat het volgende nummer op dit moment perfect op de situatie aansluit bij mijn gevoel.
"Say something" van A Great Big World song
video

Het hoge woord eruit.

Door Freaky_Revolt op zondag 16 maart 2014 11:26 - Reacties (12)
Categorie: -, Views: 6.154

Deel 4 (leest eerst de andere delen, dit is een doorlopend verhaal)

We liggen in bed en het begint aan me te knagen
Wat als mijn vriendin alleen maar wacht tot ik weer beter in mijn schoenen sta en dan zegt toeledokie!

Dat brengt me een erg verontrustend gevoel.Als ik er achteraf achter kom dat ze alleen maar gebleven is omdat ze het nu niet durft te zeggen dat ze er geen heil in ziet dan zou ik dat niet kunnen accepteren. Ik koester elk moment samen maar het moet wel oprecht zijn.

Ik leg dit ook uit aan haar en geef ook aan dat dit niet wil. Ik weet dat je iets achter houd en denk zelf ook dat er iemand anders is. En dat ik liever weet wat er speelt dan dat ik zelf de puzzel in elkaar ga zetten en eraan onderuit ga.

Dan zegt ze het eindelijk. Ze heeft gevoelens voor een ander.

Wat kan een mens toch raar in elkaar zitten. Twee weken geleden zou ik in woede uitgebarsten zijn en nu voel ik een waardering naar me vriendin. Ik vindt het super en fijn dat ze dit kan zeggen en geef haar een grote knuffel en stel haar gerust dat ik niet boos ben maar opgelucht dat ik niet gek ben geworden en dat ik nu alle puzzelstukjes heb en het verhaal nu ook snap. Ze Ik spreek mijn vermoedens uit over wie en het blijkt degenen te zijn waar het allemaal mee begonnen is.

Ze hebben samen een goede klik ondervonden en voelde dat er meer aan de hand was dan een goede vriendschap. Hij heeft ook een vriendin en 2 kleine kinderen en heeft aangegeven dat hij voor zijn vriendin en kinderen kiest en dus alleen verder wil gaan als vrienden. Mijn vriendin heeft dit niet gezegd en dat knaagt nog wel aan me maar dat moeten we later oppakken. Maar haar houding en gedrag klopt nu met wat ze zegt. Toen ik via wat Telegram appjes hierachter kwam ben ik natuurlijk ook boos geworden en heb zelfs gezegd dat als nu Hitler en hij voor me staan dat ik hem zou pakken en samen met mijn paniek en gedachtes dat ik er misschien een eind aan wou maken (is natuurlijk niet meer zo) heeft haar 2 keer doen denken over wat ze me zou/wou zeggen. Ik ervaar dat het ook een bescherming is geweest waarin mijn vriendin me heeft beschermt voor zaken waar ik op dat moment niet overweg kon.

Die nacht slaap ik niet en sta uiteindelijk ook op. De volgende ochtend leg ik haar ook uit dat ik het al wist en voelde en dat ik in haar scrapwerk de bevestiging had gevonden. Het gaat nu eigenlijk goed met ons, in hoeverre dit natuurlijk kan. We zijn bij onze ouders geweest (samen) en hebben in ieder geval uitgelegd dat we op het moment wat problemen hebben in de relatie en dat we aan het werk zijn om te kijken of we verder willen. Dit was natuurlijk een schok, we zijn al 25 jaar samen en onze families zijn versmolten. Mijn ouders komen bij mijn schoonouders over de vloer en viseversa. Dit zal ook blijven en het minste waar wij aan willen werken is dat we hier als beste vrienden uitkomen. Maar we willen niet dat we niets zeggen en later alleen maar met de melding komen het is over.

Nu staan we weer samen bij elkaar en kunnen we openlijk praten zelfs over de ander en ik voel dat ik haar daar zelfs mee wil helpen en dat ik achter haar sta en steun. Ik ervaar elke dag als een achtbaan sommige momenten gaat het goed en andere momenten zak ik weer in een dal. Aan de ene kant voel ik me sterker dan ooit maar ik hou nu weer meer van haar en heb waardering voor haar en zie haar weer. En dit doet de pijn van haar kwijt raken ook groter maken.

Ik ben een paar dagen geleden gestart met meditatie en dat helpt me wel om mijn hoofd wat rustig te krijgen en de pieken en dalen iets minder stijl. Maandag ga ik naar de sportschool ik heb een halfjaar kaart voor fitness en krachttraining en kan onbeperkt binnen lopen. A.s. donderdag start mijn therapie en ik ga daar zelf heen voor mezelf omdat ik weer mijn eigen toekomst wil gaan zien en ontdekken wat ik wil uit mijn leven.

Voor nu moet ik zelf grip krijgen op mijn angsten en mezelf terug vinden. Zij zou in mijn ogen tijdens het proces afstand moeten nemen van de ander omdat dit als stoorzender werkt en een mogenlijke herstel van onze relatie in de weg staat. Het is niet makkelijk weer van iemand te gaan houden als je ook met iemand anders omgaat waar je gevoelens voor hebt.

Maar dat zal de volgende stap zijn.

Nu is het eerst Bas tijd.