Final Showdown

Door Freaky_Revolt op vrijdag 21 maart 2014 02:41 - Reacties (82)
Categorie: -, Views: 13.198

Deel 6 leest eerst de andere delen, dit is een doorlopend verhaal)


Ik ga naar mijn zus.
Het is avond en ik wil haar spreken om het met haar over te hebben dat mijn vriendin gevoelens heeft voor een ander en geknuffeld heeft. We praten de hele avond en om tien uur kijk ik op mijn mobiel.......

Mijn vriendin gaat deze avond naar haar vriend in opdracht van mij om te zeggen dat ze de relatie totdat wij eruit zijn op pauze te zetten.

Ik kijk op mijn mobiel omdat ik misschien nog een bakje koffie bij mijn zus thuis wil maar als mijn vriendin thuis is wil ik naar huis omdat ik wil weten hoe het gegaan is. Dus ik kijk op waar is mijn iPhone en zie dat haar mobiel offline is! WTF

Waarom offline waarom die geheimzinnigheid. Ik snap dat je niet gestoord wil worden daarom heb ik ook mijn telefoon op stil gezet bij mijn zus. MAAR WAAROM OFFLINE!!!!!

Het zaatje is gezet en mijn gevoel begint aan te geven dit is niet pluis. Dus als ik thuis kom geef ik aan dat ik een melding krijg wanneer de telefoon weer online komt. Ik zie dat ze om 21:13 voor het laatst online is geweest en die van Rogier ook. Krijg ik om 23:51 een appje van haar ik kom eraan.
Ik kijk waar ze dan is. Zit ze midden in akkers in en doodlopende weg bij een braakliggend terrein. Godverdomme WTF doe je daar. Waarom duurt het 2,5 uur om te zeggen dat je er tijdelijk mee stopt en waarom doen jullie dat daar ipv een cafť restaurant of bij hem thuis! Ik app mijn zus om te vragen wat ik in godsnaam moet doen. Moet ik het vragen of nu nog laten gaan. Mijn zus weet het niet maar geeft aan het afwachtend in te gaan en als het niet klopt haar dan pas te confronteren. Ik lig in bad en probeer met ademhalings oefeningen er voor te zorgen dat mijn hoofd niet uit elkaar spat.

Sandra komt thuis en zegt hallo vanuit de gang. Wil je nog wat hebben of gaan we naar bed? (Aan me dooie dood niet!) denk ik en zeg dat ik het eerst nog over vanavond wil hebben. Ik droog me af en trek mijn badjas aan en loop naar beneden en hoe was het bij je zus? Ik vertel wat we allemaal besproken hebben en waar ik met me zus naar toe ben geweest en precies wat ik deze avond allemaal gedaan heb. En wacht op haar verhaal.

Ja we zijn bij het restaurant ons dorp geweest hebben natuurlijk bijgekletst. En ik heb hem verteld waarom ik er tijdelijk een stop op zet. En dat was het. Oh ja ik heb wel nog een afspraakje met hem gemaakt over 8 weken om een motor toer te doen en dus bij hem achterop gaat. WTF DID U JUST SAY!!!!!!!

Ze zou afstand nemen tot wij eruit waren en zij maakt doodleuk een date. Mijn gezicht vertrekt en ze ziet dat ik not amused ben en kijkt me dan ook nog doodleuk aan alsof ik me aanstel. We dachten dat is pas over 8 weken dat zien we dan wel. Ik leg haar uit dat ik gekeken had waar ze was omdat ik naar huis of bij mijn zus wou blijven en dat haar telefoon op offline stond. Dat ik dat nogal dubieus vond en mijn gevoel toen me meteen aangaf hier klop iets niet. En dat ik op z'n zachts gezegd verbaast was op welke locatie de telefoon weer online kwam.

Haar gezicht sprak al boekdelen maar ze heeft haar best gedaan om er een mooi verhaal ervan te maken maar het was al te laat. Ik geloof haar niet meer. Ik weet dat er meer is en naar aandringen van mijn kant dat dit niet logisch is als je afstand doet van iemand doe je dat in een openbare gelegenheid en niet in de landerijen. Dan zegt ze sorry we hebben geknuffeld...........


En gekust.


Woest, woest is nog een understatement ik wilde op dat moment alleen maar weg, ik heb genoeg van de leugens, genoeg van haar, genoeg van de relatie. Ik storm naar boven terwijl we kibbelen en ik geef zeker 3x aan om eerlijk te zijn over wat en hoe het gebeurd is. Ze wordt zelfs kwaad op me omdat ze haar hele verhaal niet verteld zou kunnen hebben. BS natuurlijk als je gesnapt bent probeer je eerst om de dans te ontspringen en dan als dat niet lukt word je boos om dit als middel te gebruiken om eronder uit te komen. Ik ken de trucks ik heb zelf in het verleden ook met dit bijltje gehakt.

Ik ben aangekleed en pak mijn mobiel, sleutel en portemonnee en stap de deur uit. Wat Sandra zegt weet ik niet meer, ik kan niets meer van haar horen zien of ruiken. Ik scheur weg in mijn auto en stap plots op de rem remsporen achterland op het asfalt. Ik pak mijn mobiel en app naar Rogier (ik had zijn nummer natuurlijk allang in mijn mobiel gezet) ik app hem deze 4 woorden.

JIJ BENT DE MIJNE

En nu moet ik dan een keuze maken of ik zoek nu hem op of ik ga naar mijn zus. Hij heeft een vriendin en 2 kinderen. En ik kan zeggen dat dat zijn leven gered heeft. En ik bel mijn zus, het is al 0:40 dus kost het me een paar pogingen om haar te bereiken maar ik kan bij hun (natuurlijk) terecht.

En daar zit ik nu, na mijn verhaal gedaan te hebben mij verhaal te doen aan jullie.
Ik weet niet of ik nog doorga met de blog. Maar wees gerust IK WEIGER dit voorval me te doen breken. Zelfmoord of moord? mijn leven is meer waard en IK ZAL EN MOET ER NU VOOR DEGENEN ZIJN DIE NU HET BELANGRIJKSTE IS VOOR ME.......... EN DAT BEN IK ZELF!

Moeilijke keuzes

Door Freaky_Revolt op woensdag 19 maart 2014 01:56 - Reacties (24)
Categorie: -, Views: 4.890

Deel 5 (leest eerst de andere delen, dit is een doorlopend verhaal)


Mijn grens is nu bereikt.

Ik kan de spanning en de stress niet langer meer aan.
Mijn vriendin wil dat ik verander dat ik weer een zelfstandig persoon word en dan hoopt ze dat ze in kan zien of ze nog gevoelens voor me heeft en de relatie wil doorzetten. In mijn mening komt het dus alleen op mij neer, en tot dat zij besluit of we doorgaat hangt het zwaard van damocles boven me hoofd. Dit geeft zo'n onrust in me en ik ben het er ook niet mee eens. Ik ben van mening dat we hier ook samen aan moeten werken en dat de relatie met haar vriend tijdens het proces het niet mogelijk maakt om het serieus een kans van slagen te geven. Haar eenzijdige visie frustreer me.

En dan haar vriend waar ze gevoelens voor heeft. Tot nu toe ben ik hier nogal wispelturig mee omgegaan. Ik ben het er niet mee eens dat ze vrienden blijven. Maar later toen ze het verteld had dat ze gevoelens hadden kreeg ik daar wel weer bewondering voor (dat ze het me vertelde) maar nu zie ik weer in dat herstel van onze relatie op dit moment niet mogelijk is als ze ook de ander blijft zien en het gevoel blijft.

Toen we vandaag praten voelde ik me weer koken van binnen. Ze komt zo afstandig over en gooit het zo over de boeg dat ik eerst moet veranderen voor we verder kunnen dat ik het zat was. Het is nu een paar weken dat ik in deze stress leef en het is genoeg. Ik word kwaad en vertel precies wat me dwars zit en geef aan dat ik meer van haar verwacht. Zij ziet dit niet en kan alleen zeggen dat ze het niet weet en haar gevoel moet vinden. Ik ga een stukje lopen om af te koelen.

Onderweg valt bij me het besef dat dit zo niet door kan op deze manier. Ik heb mijn mening gegeven en dit voelt goed omdat ik hier al lang mee loop en tot nu toe op eieren heb gelopen maar nu ongezouten mijn mening heb aangegeven. Ik wil dat ze op z'n minst tijdens onze herstel poging een streep moet zetten door de relatie/vriendschap met de ander. Het is spelen met vuur en het is wachten op het moment dat een van de twee een slechte dag heeft en verder gaat. Daarnaast is het niet alleen iets tussen hun maar gaat het over vier volwassenen en twee kinderen en ik ben van mening dat je er daarom niet zo lichtzinnig mee om kan gaan als zij nu doen. Als ze voor mij niet eens tijdelijk hier afstand van kan doen is het voor mij duidelijk hoe de kaarten liggen en zal daar zelf dan wel een keuze mee maken.

En ik wil dat we samen naar een relatie therapie gaan. We komen hier samen niet mee verder en het zou zonde zijn als een van de twee er op een gegeven moment genoeg van heeft en besluit ermee te stoppen voordat we er samen aan hebben kunnen werken. Als ik thuis kom staat ze klaar om te gaan sporten en proberen om dit te verwerken. Ik vertel haar dat ik wil dat we samen in therapie moeten gaan en ze een streep moet zetten door de relatie met haar vriend in ieder geval tot we er samen wel of niet samen uitkomen. Ze geeft aan dat ze erover na gaat denken en ze zal na het sporten me bellen (ik moet nl werken).

Als ze belt geeft ze aan achter het therapie verhaal te staan en vraagt of ik daar achtereen wil gaan.
Ze wil ook tijdelijk een streep zetten onder de relatie. En zal hem dit donderdag melden. Ik geef aan dat ik dit erg waardeer en een therapeut zal gaan zoeken. Ze gaf aan niet te weten of ze zonder contact met haar vriend kan maar ze wil het proberen. Ik geef ook aan dat als ze het niet kan dit dan ook een hoop duidelijk maakt. (Ook dat dit nu al meer is dan een vriendschap).

Dus morgen maar eens voor hulp voor ons beide gaan bellen.
En hopen dat ze snel kunnen, ik heb het gevoel dat we dit geen weken uithouden.

Ik merk dat het volgende nummer op dit moment perfect op de situatie aansluit bij mijn gevoel.
"Say something" van A Great Big World song
video

Het hoge woord eruit.

Door Freaky_Revolt op zondag 16 maart 2014 11:26 - Reacties (12)
Categorie: -, Views: 6.070

Deel 4 (leest eerst de andere delen, dit is een doorlopend verhaal)

We liggen in bed en het begint aan me te knagen
Wat als mijn vriendin alleen maar wacht tot ik weer beter in mijn schoenen sta en dan zegt toeledokie!

Dat brengt me een erg verontrustend gevoel.Als ik er achteraf achter kom dat ze alleen maar gebleven is omdat ze het nu niet durft te zeggen dat ze er geen heil in ziet dan zou ik dat niet kunnen accepteren. Ik koester elk moment samen maar het moet wel oprecht zijn.

Ik leg dit ook uit aan haar en geef ook aan dat dit niet wil. Ik weet dat je iets achter houd en denk zelf ook dat er iemand anders is. En dat ik liever weet wat er speelt dan dat ik zelf de puzzel in elkaar ga zetten en eraan onderuit ga.

Dan zegt ze het eindelijk. Ze heeft gevoelens voor een ander.

Wat kan een mens toch raar in elkaar zitten. Twee weken geleden zou ik in woede uitgebarsten zijn en nu voel ik een waardering naar me vriendin. Ik vindt het super en fijn dat ze dit kan zeggen en geef haar een grote knuffel en stel haar gerust dat ik niet boos ben maar opgelucht dat ik niet gek ben geworden en dat ik nu alle puzzelstukjes heb en het verhaal nu ook snap. Ze Ik spreek mijn vermoedens uit over wie en het blijkt degenen te zijn waar het allemaal mee begonnen is.

Ze hebben samen een goede klik ondervonden en voelde dat er meer aan de hand was dan een goede vriendschap. Hij heeft ook een vriendin en 2 kleine kinderen en heeft aangegeven dat hij voor zijn vriendin en kinderen kiest en dus alleen verder wil gaan als vrienden. Mijn vriendin heeft dit niet gezegd en dat knaagt nog wel aan me maar dat moeten we later oppakken. Maar haar houding en gedrag klopt nu met wat ze zegt. Toen ik via wat Telegram appjes hierachter kwam ben ik natuurlijk ook boos geworden en heb zelfs gezegd dat als nu Hitler en hij voor me staan dat ik hem zou pakken en samen met mijn paniek en gedachtes dat ik er misschien een eind aan wou maken (is natuurlijk niet meer zo) heeft haar 2 keer doen denken over wat ze me zou/wou zeggen. Ik ervaar dat het ook een bescherming is geweest waarin mijn vriendin me heeft beschermt voor zaken waar ik op dat moment niet overweg kon.

Die nacht slaap ik niet en sta uiteindelijk ook op. De volgende ochtend leg ik haar ook uit dat ik het al wist en voelde en dat ik in haar scrapwerk de bevestiging had gevonden. Het gaat nu eigenlijk goed met ons, in hoeverre dit natuurlijk kan. We zijn bij onze ouders geweest (samen) en hebben in ieder geval uitgelegd dat we op het moment wat problemen hebben in de relatie en dat we aan het werk zijn om te kijken of we verder willen. Dit was natuurlijk een schok, we zijn al 25 jaar samen en onze families zijn versmolten. Mijn ouders komen bij mijn schoonouders over de vloer en viseversa. Dit zal ook blijven en het minste waar wij aan willen werken is dat we hier als beste vrienden uitkomen. Maar we willen niet dat we niets zeggen en later alleen maar met de melding komen het is over.

Nu staan we weer samen bij elkaar en kunnen we openlijk praten zelfs over de ander en ik voel dat ik haar daar zelfs mee wil helpen en dat ik achter haar sta en steun. Ik ervaar elke dag als een achtbaan sommige momenten gaat het goed en andere momenten zak ik weer in een dal. Aan de ene kant voel ik me sterker dan ooit maar ik hou nu weer meer van haar en heb waardering voor haar en zie haar weer. En dit doet de pijn van haar kwijt raken ook groter maken.

Ik ben een paar dagen geleden gestart met meditatie en dat helpt me wel om mijn hoofd wat rustig te krijgen en de pieken en dalen iets minder stijl. Maandag ga ik naar de sportschool ik heb een halfjaar kaart voor fitness en krachttraining en kan onbeperkt binnen lopen. A.s. donderdag start mijn therapie en ik ga daar zelf heen voor mezelf omdat ik weer mijn eigen toekomst wil gaan zien en ontdekken wat ik wil uit mijn leven.

Voor nu moet ik zelf grip krijgen op mijn angsten en mezelf terug vinden. Zij zou in mijn ogen tijdens het proces afstand moeten nemen van de ander omdat dit als stoorzender werkt en een mogenlijke herstel van onze relatie in de weg staat. Het is niet makkelijk weer van iemand te gaan houden als je ook met iemand anders omgaat waar je gevoelens voor hebt.

Maar dat zal de volgende stap zijn.

Nu is het eerst Bas tijd.

De explosie voor de rebound

Door Freaky_Revolt op vrijdag 14 maart 2014 08:10 - Reacties (5)
Categorie: -, Views: 4.192

Deel 3 (leest eerst de andere delen, dit is een doorlopend verhaal)


Ik voel het, ze zegt het niet maar ik kan het in haar ogen zien.

Ze houd iets achter en dat maakt me gek. We zijn nooit zo geweest we konden altijd overal over praten en nu houd ze iets achter voor me ik voel het in elke vezel van mijn lichaam.

Ik probeer het ook vaak genoeg uit haar te trekken door haar egoÔstisch te noemen dat is ze ook in mijn ogen op dat moment. Ik moet aan mezelf werken en aan de relatie en zijn zegt niet eens alles wat haar dwars zit. Ik merk dat ik het langzaam aan niet meer trek. Ik kan me niet meer focussen op het werk en eet en drink slecht. Ik wil invulling geven op wat ze niet zegt waardoor mijn hersenen op 120% door blijven malen en scenario’s verzinnen wat het zou kunnen zijn.

We hebben beide een iPhone en we weten elkaars iCloud wachtwoord dat is handig zodat je kunt zien waar de ander is met gebruik van "find my iPhone" dit was altijd in goed vertrouwen gebruik voor simpele zaken als kijken of de ander al thuis bijna thuis was zodat je met het eten kon beginnen. Maar nu is het voor mij een manier om erachter te komen wat ze doet en misschien kom ik er dan achter wat ze niet zegt.

Natuurlijk werkt dit niet maar toch volg ik haar en kijk soms wel elke 5 minuten op mijn telefoon en maak mezelf alleen maar gekker. Mijn vriendin is ook gek op scrappen een uit de hand gelopen hobby die de volledige zolder heeft ingenomen maar waar ze wel haar ziel en zaligheid in kwijt kan. Omdat ik wil weten waar ze staat wat ze voelt en misschien niet zegt kijk ik in haar werk gedeeltelijk onschuldig maar er is ook een deel van me dat hoopt het antwoord te vinden. Ik zie hier ook dingen die voor mij zaken in een ander daglicht zetten. Maar in de plaats dat het me rust geeft draai ik nu helemaal door. Mijn hersenen beginnen het te begeven onder de druk en in paniek bel ik mijn vriendin op die gelukkig de telefoon niet opneemt omdat ze daar op dat tijdstip niet de tijd voor heeft. Ik spreek haar voicemail in en geef aan dat we de volgende morgen moeten praten.

S ‘avonds kan ik niet praten want ik moet werken, mijn klant verwacht dat ik er om half drie ben. Dit alles tezamen doet iets in me breken. Ik bel mijn klant op dat ik met pijn in me hart moet zeggen dat ik niet ga komen. Ik aanvaard de consequenties en zal deze week de uren die ik gedraaid heb niet factureren. Ze zijn er niet blij mee (ze zaten al erg genoeg in tijdsnood met hun werk) maar ze hopen dat ik er met mezelf eruit ga komen. Na opgehangen te hebben zie ik in dat ik mogelijk een klant ben kwijtgeraakt maar dit maakt me niets uit.

Op dat moment belt mijn broer aan, hij zou langs komen om mijn 2e laptop mee te nemen en ik was van plan om hem te vertellen wat er speelde. Ik heb sinds lage tijd (decennia) een afstand naar heb gecreŽerd zonder daar een reden voor te kunnen opnoemen. Hij vraagt hoe gaat het jongen en ik zeg "KUT" en barst in huilen uit terwijl we in elkaars armen duiken. Ik voel hat hij zich groot houd hij is mijn grote broer (2 jaar ouder) en wil me steunen maar heeft het er nu ook erg moeilijk mee. Na uitgehuild te zijn eerst maar eens een kopje koffie en ik vertel hem wat er speelt en belangrijker wat er nu speelde.

Hij is geschrokken maar stelt zich op als de grote broer zoals ik hem altijd gekend heb. Ik ben vandaag vrij en blijf bij je tot dat het nodig is. Het is zo fijn om iemand bij je te hebben in tijden van nood en naast familie heb ik niet veel mensen die zo dicht bij me staan. Ik geef aan dat we de stad in gaan het is mooi weer en ik wil eruit, uit dit huis uit deze 4 muren uit de gevangenis van emotie waar ik mezelf in heb gezet.

We lopen door de stad en praten zoals we nog nooit (als volwassenen) gepraat hebben en ik geef aan dat ik weet dat er iets aan de hand is maar dat mijn vriendin hier niet over praat en dat het me gek maakt. zeker omdat ik nu een idee heb wat het waarschijnlijk is. Dan geeft hij me rust door aan te geven ze staat nu naast je ze is nog steeds thuis, ze kiest nu voor de relatie. Als ze er geen heil meer in zag had ze haar spullen allang gepakt en was ze al weggegaan. Maar ze is er nog!

Het kan zijn dat er misschien wat gebeurd is in het verleden waar ze nu niet over kan praten. En dit kan alles zijn, van iets onbenulligs of iets groots maar uiteindelijk gaan jullie het er wel over hebben en voor nu is het belangrijk in het hier en nu te blijven en in het hier en nu is ze bij jou. Dit geeft mij zoveel rust en bezinning dat ik ook echt het zo inzie, er kan misschien wat gebeurd zijn maar dat is iets van later. Op dit moment kiest ze voor mij en nu moet ik eerst met mezelf aan het werk om een toekomst voor mezelf te gaan zien en leven. Mijn broer en ik praten de hele middag over van alles en nog wat en ik voel dat we elkaar weer gevonden hebben in het leven.

Later spreek ik mijn vriendin en geef aan dat ik weet dat er dingen zijn die ze me (nog) niet verteld, maar het is goed zeg ik haar. Ik heb er geen problemen meer mee. Als je later voor mij kiest zal je het wel zeggen en als er een punt komt zal je er ook wel over beginnen. maar voor nu is het goed. en we merken samen dat we een grote stap hebben gezet omdat we hier samen steeds over botsten en ik de kansen op herstel alleen maar frustreerde. De afspraak voor professionele hulp voor mezelf is gemaakt en ik zie voor de toekomst weer een steeds groter wordend lichtpuntje op de horizon.

Voor nu heb ik even wat ik nodig heb.

RUST..............

Het ondenkbare denken.

Door Freaky_Revolt op maandag 10 maart 2014 12:40 - Reacties (14)
Categorie: -, Views: 5.333

Deel 2 (leest eerst de andere delen, dit is een doorlopend verhaal)


Het is zondag ochtend 7 uur.
Ik ben net aangekomen bij mijn klant en heb vandaag een dienst van 12 uur staan om op de (Roland 705) drukpers te drukken.

Met goede moed begin ik met mijn werk en dat gaat ook goed. Tot ik de pijn in eens weer voel. Niet alleen psychisch maar fysiek rond mijn borstbeen voel ik een drukkende pijn. Ik pak een drukvel uit de pers en kijk maar de kleur en of het beeld wel goed sluit. Terwijl ik dit doe staan de tranen in mijn ogen en mijn brein in eerste instantie op automatische piloot en ik ga door met mijn werk maar ben eigenlijk ergens anders.

Mijn hart breekt van liefdes verdriet. Letterlijk! anders kan niet. Ik mis mijn vriendin hou nog meer van haar dan ik al deed heb het gevoel dat mijn leven ophoud als de relatie eindigt.
En dan komen ze "de gedachtes". Kan ik de airbag van de auto er beter uithalen of zal als ik naar recht leun terwijl ik tegen de pilaar de airbag missen en zo mijn pijn kunnen stoppen.

Geloof me op mijn woord dat ik het niet wil maar de pijn in op dat moment zo heftig en alles omvattend is dat de gedacht mij ook op de een of andere manier rust geeft.
Snel zet ik deze gedachte weer uit mijn hoofd. Ik ken ze van vroeger en wil zo niet denken. Maar ik zie geen wil tot leven na de relatie en ga in paniek op zoek naar redenen. Ik zoek alvast woonruimte, hoeveel alimentatie moet ik betalen. Kan ik het nog aan om haar nog te zien of moet ik alles achter me laten en ergens anders opnieuw beginnen.........

Ik kan het het beste op deze manier uitbeelden: zij zit op de snelweg en ziet een T splitsing aankomen. De ene weg is met bas en de andere is een leven alleen met onbekende toekomst. Ik zit op dezelfde snelweg maar er is geen T splitsing of afslagen ik zie alleen de weg met haar. Het enige wat er is en de brugpijler om de zoveel kilometer.


Gelukkig neem ik dan een verstandig besluit. Ik wil op dit moment dit niet delen met mijn vriendin. Zijn was juist degenen waar ik dit kwijt kon en waar ik steun en troost vond. Maar nu drukt dit daar weg omdat ze er nu in deze situatie er niet mee om kan gaan. Dus app ik mijn zus. En ze is thuis, ik kan er na het eten terecht omdat ze nu bezoek heeft. Het geeft me nu al rust. En ik maak mijn werk af tot 16:00 uur waarna ik niet meer verder kan omdat ik te moe ben, in mijn geest en ziel.

Aangekomen bij mijn zus gaan we zitten en ik leg alles uit. Ze is geschrokken van alles en geschokt over mijn gedacht. Ze troost me en laat weten dat zij (de familie) er altijd nog zou zijn als de relatie zou sneuvelen. En dan waarom weet ik niet viel het kwartje. Mijn angst en paniek is niet omdat ik niet zonder mijn vriendin kan, maar omdat ik voor mezelf geen toekomst zie.

Het probleem zit bij MIJ!
Ik ben mezelf kwijt geraakt. Heb me verloren in het werk en heb zo de relatie in gevaar gebracht. Ik snap nu ook beter wat mijn vriendin probeert te zeggen. Dat ik weer de oude bas moet worden. Ik weet ook dat ik dit niet zonder hulp kan. Daarom heb ik al een afspraak gemaakt bij de huisarts om psychologisch hulp te krijgen.


Voor nu hebt weer een beetje rust en zie dat er een afslag in aanbouw is.