De explosie voor de rebound

Door Freaky_Revolt op vrijdag 14 maart 2014 08:10 - Reacties (5)
Categorie: -, Views: 4.192

Deel 3 (leest eerst de andere delen, dit is een doorlopend verhaal)


Ik voel het, ze zegt het niet maar ik kan het in haar ogen zien.

Ze houd iets achter en dat maakt me gek. We zijn nooit zo geweest we konden altijd overal over praten en nu houd ze iets achter voor me ik voel het in elke vezel van mijn lichaam.

Ik probeer het ook vaak genoeg uit haar te trekken door haar egoÔstisch te noemen dat is ze ook in mijn ogen op dat moment. Ik moet aan mezelf werken en aan de relatie en zijn zegt niet eens alles wat haar dwars zit. Ik merk dat ik het langzaam aan niet meer trek. Ik kan me niet meer focussen op het werk en eet en drink slecht. Ik wil invulling geven op wat ze niet zegt waardoor mijn hersenen op 120% door blijven malen en scenario’s verzinnen wat het zou kunnen zijn.

We hebben beide een iPhone en we weten elkaars iCloud wachtwoord dat is handig zodat je kunt zien waar de ander is met gebruik van "find my iPhone" dit was altijd in goed vertrouwen gebruik voor simpele zaken als kijken of de ander al thuis bijna thuis was zodat je met het eten kon beginnen. Maar nu is het voor mij een manier om erachter te komen wat ze doet en misschien kom ik er dan achter wat ze niet zegt.

Natuurlijk werkt dit niet maar toch volg ik haar en kijk soms wel elke 5 minuten op mijn telefoon en maak mezelf alleen maar gekker. Mijn vriendin is ook gek op scrappen een uit de hand gelopen hobby die de volledige zolder heeft ingenomen maar waar ze wel haar ziel en zaligheid in kwijt kan. Omdat ik wil weten waar ze staat wat ze voelt en misschien niet zegt kijk ik in haar werk gedeeltelijk onschuldig maar er is ook een deel van me dat hoopt het antwoord te vinden. Ik zie hier ook dingen die voor mij zaken in een ander daglicht zetten. Maar in de plaats dat het me rust geeft draai ik nu helemaal door. Mijn hersenen beginnen het te begeven onder de druk en in paniek bel ik mijn vriendin op die gelukkig de telefoon niet opneemt omdat ze daar op dat tijdstip niet de tijd voor heeft. Ik spreek haar voicemail in en geef aan dat we de volgende morgen moeten praten.

S ‘avonds kan ik niet praten want ik moet werken, mijn klant verwacht dat ik er om half drie ben. Dit alles tezamen doet iets in me breken. Ik bel mijn klant op dat ik met pijn in me hart moet zeggen dat ik niet ga komen. Ik aanvaard de consequenties en zal deze week de uren die ik gedraaid heb niet factureren. Ze zijn er niet blij mee (ze zaten al erg genoeg in tijdsnood met hun werk) maar ze hopen dat ik er met mezelf eruit ga komen. Na opgehangen te hebben zie ik in dat ik mogelijk een klant ben kwijtgeraakt maar dit maakt me niets uit.

Op dat moment belt mijn broer aan, hij zou langs komen om mijn 2e laptop mee te nemen en ik was van plan om hem te vertellen wat er speelde. Ik heb sinds lage tijd (decennia) een afstand naar heb gecreŽerd zonder daar een reden voor te kunnen opnoemen. Hij vraagt hoe gaat het jongen en ik zeg "KUT" en barst in huilen uit terwijl we in elkaars armen duiken. Ik voel hat hij zich groot houd hij is mijn grote broer (2 jaar ouder) en wil me steunen maar heeft het er nu ook erg moeilijk mee. Na uitgehuild te zijn eerst maar eens een kopje koffie en ik vertel hem wat er speelt en belangrijker wat er nu speelde.

Hij is geschrokken maar stelt zich op als de grote broer zoals ik hem altijd gekend heb. Ik ben vandaag vrij en blijf bij je tot dat het nodig is. Het is zo fijn om iemand bij je te hebben in tijden van nood en naast familie heb ik niet veel mensen die zo dicht bij me staan. Ik geef aan dat we de stad in gaan het is mooi weer en ik wil eruit, uit dit huis uit deze 4 muren uit de gevangenis van emotie waar ik mezelf in heb gezet.

We lopen door de stad en praten zoals we nog nooit (als volwassenen) gepraat hebben en ik geef aan dat ik weet dat er iets aan de hand is maar dat mijn vriendin hier niet over praat en dat het me gek maakt. zeker omdat ik nu een idee heb wat het waarschijnlijk is. Dan geeft hij me rust door aan te geven ze staat nu naast je ze is nog steeds thuis, ze kiest nu voor de relatie. Als ze er geen heil meer in zag had ze haar spullen allang gepakt en was ze al weggegaan. Maar ze is er nog!

Het kan zijn dat er misschien wat gebeurd is in het verleden waar ze nu niet over kan praten. En dit kan alles zijn, van iets onbenulligs of iets groots maar uiteindelijk gaan jullie het er wel over hebben en voor nu is het belangrijk in het hier en nu te blijven en in het hier en nu is ze bij jou. Dit geeft mij zoveel rust en bezinning dat ik ook echt het zo inzie, er kan misschien wat gebeurd zijn maar dat is iets van later. Op dit moment kiest ze voor mij en nu moet ik eerst met mezelf aan het werk om een toekomst voor mezelf te gaan zien en leven. Mijn broer en ik praten de hele middag over van alles en nog wat en ik voel dat we elkaar weer gevonden hebben in het leven.

Later spreek ik mijn vriendin en geef aan dat ik weet dat er dingen zijn die ze me (nog) niet verteld, maar het is goed zeg ik haar. Ik heb er geen problemen meer mee. Als je later voor mij kiest zal je het wel zeggen en als er een punt komt zal je er ook wel over beginnen. maar voor nu is het goed. en we merken samen dat we een grote stap hebben gezet omdat we hier samen steeds over botsten en ik de kansen op herstel alleen maar frustreerde. De afspraak voor professionele hulp voor mezelf is gemaakt en ik zie voor de toekomst weer een steeds groter wordend lichtpuntje op de horizon.

Voor nu heb ik even wat ik nodig heb.

RUST..............

Het ondenkbare denken.

Door Freaky_Revolt op maandag 10 maart 2014 12:40 - Reacties (14)
Categorie: -, Views: 5.333

Deel 2 (leest eerst de andere delen, dit is een doorlopend verhaal)


Het is zondag ochtend 7 uur.
Ik ben net aangekomen bij mijn klant en heb vandaag een dienst van 12 uur staan om op de (Roland 705) drukpers te drukken.

Met goede moed begin ik met mijn werk en dat gaat ook goed. Tot ik de pijn in eens weer voel. Niet alleen psychisch maar fysiek rond mijn borstbeen voel ik een drukkende pijn. Ik pak een drukvel uit de pers en kijk maar de kleur en of het beeld wel goed sluit. Terwijl ik dit doe staan de tranen in mijn ogen en mijn brein in eerste instantie op automatische piloot en ik ga door met mijn werk maar ben eigenlijk ergens anders.

Mijn hart breekt van liefdes verdriet. Letterlijk! anders kan niet. Ik mis mijn vriendin hou nog meer van haar dan ik al deed heb het gevoel dat mijn leven ophoud als de relatie eindigt.
En dan komen ze "de gedachtes". Kan ik de airbag van de auto er beter uithalen of zal als ik naar recht leun terwijl ik tegen de pilaar de airbag missen en zo mijn pijn kunnen stoppen.

Geloof me op mijn woord dat ik het niet wil maar de pijn in op dat moment zo heftig en alles omvattend is dat de gedacht mij ook op de een of andere manier rust geeft.
Snel zet ik deze gedachte weer uit mijn hoofd. Ik ken ze van vroeger en wil zo niet denken. Maar ik zie geen wil tot leven na de relatie en ga in paniek op zoek naar redenen. Ik zoek alvast woonruimte, hoeveel alimentatie moet ik betalen. Kan ik het nog aan om haar nog te zien of moet ik alles achter me laten en ergens anders opnieuw beginnen.........

Ik kan het het beste op deze manier uitbeelden: zij zit op de snelweg en ziet een T splitsing aankomen. De ene weg is met bas en de andere is een leven alleen met onbekende toekomst. Ik zit op dezelfde snelweg maar er is geen T splitsing of afslagen ik zie alleen de weg met haar. Het enige wat er is en de brugpijler om de zoveel kilometer.


Gelukkig neem ik dan een verstandig besluit. Ik wil op dit moment dit niet delen met mijn vriendin. Zijn was juist degenen waar ik dit kwijt kon en waar ik steun en troost vond. Maar nu drukt dit daar weg omdat ze er nu in deze situatie er niet mee om kan gaan. Dus app ik mijn zus. En ze is thuis, ik kan er na het eten terecht omdat ze nu bezoek heeft. Het geeft me nu al rust. En ik maak mijn werk af tot 16:00 uur waarna ik niet meer verder kan omdat ik te moe ben, in mijn geest en ziel.

Aangekomen bij mijn zus gaan we zitten en ik leg alles uit. Ze is geschrokken van alles en geschokt over mijn gedacht. Ze troost me en laat weten dat zij (de familie) er altijd nog zou zijn als de relatie zou sneuvelen. En dan waarom weet ik niet viel het kwartje. Mijn angst en paniek is niet omdat ik niet zonder mijn vriendin kan, maar omdat ik voor mezelf geen toekomst zie.

Het probleem zit bij MIJ!
Ik ben mezelf kwijt geraakt. Heb me verloren in het werk en heb zo de relatie in gevaar gebracht. Ik snap nu ook beter wat mijn vriendin probeert te zeggen. Dat ik weer de oude bas moet worden. Ik weet ook dat ik dit niet zonder hulp kan. Daarom heb ik al een afspraak gemaakt bij de huisarts om psychologisch hulp te krijgen.


Voor nu hebt weer een beetje rust en zie dat er een afslag in aanbouw is.

Terug kijkend op de zwartste dag van mijn leven

Door Freaky_Revolt op zondag 9 maart 2014 17:26 - Reacties (35)
Categorie: -, Views: 8.786

En toen was het hoge woord eruit!

Mijn wereld die duidelijk en zeker was waarin ik alles had wat ik wilde werden met een paar woorden vernietigd. Mij achterlatend in een trance achtige staat het niet kunnen bevatten dat mijn leven waarschijnlijk nooit meer hetzelfde zal zijn. Door de golven van emotie waar ik (ik zeg het eerlijk) totaal niet weet hoe en of ik ermee om kan/wil gaan.

Maar laat ik beginnen met het begin:

Ik ben Bas en zit al lang op tweakers, ik ben 40 en “IK” ben gelukkig getrouw. Al 24 jaar ben ik gelukkig met mijn vriendin en in 1999 ben ik getrouwd. We hebben geen kinderen, dit is een bewuste keuze van ons en ik zal daar later wel op terug komen.
Mijn vriendin is een leuke spontane meid die energie voor tien heeft en zeker de laatste jaren goed in haar vel zit. Ik heb zelf een verleden van misbruik gehad dat ervoor gezorgd heeft dat ik de tot mijn 30e met een donker geheim heb gelopen dit heeft uiteindelijk gezorgd voor een “langdurige depressie” dit houd simpel in dat ik niet weer weet hoe ik me daarvoor voelde en of gedroeg.

Nu zie ik me als een terug getrokken persoon die niet veel nodig heeft in zijn leven.
En dit klopt ook ik kan met mijn hand op het hard zeggen dat ik gelukkig ben met weinig. Ik heb geen vrienden, ik ken wel mensen waar ik bv zakelijk mee omga en kan ook prima een praatje maken maar ben niet het type dat actief een vriendschap onderhoud en dus houden ze nooit stand. Maar ik heb mijn meissie en dat is voldoende voor mij.

Nu zag ik laatst een vreemde situatie waarop mijn wenkbrauwen omhoog gingen.
Ik zag een korte telegram communicatie met een ex collega van mijn vriendin en haar die zo niets van de inhoud wetend er twijfelachtig uitzag. Mijn vriendin en ik hebben altijd een goede en eerlijke relatie gehad maar er waren meerder dingen die me niet lekker zaten en na wat graven mijn gevoel alleen maar scherper zetten.

Toen ik dit navroeg bij mijn vriendin kwam gelukkig naar boven dat dit geen affaire of iets in die trant was maar ik heb er wel openlijk mijn vraagtekens bij zetten omdat ik in mijn mening het niet gepast vond dat ze met andere mannen alleen zou gaan winkelen of wat drinken. Omdat zij dit anders zag snapte ik het niet meer, we lagen altijd in een lijn en snapte elkaar zonder het te moeten uitleggen. Toen maakte ik de fout van mijn leven. Ik vroeg haar of ze dan nog wel van me hield aangezien ze graag met andere mannen zou willen winkelen (iets waar ik een hekel aan heb) en toen werd het stil…………


Nu een paar dagen later hebben we er meer over kunnen praten en gisteren kreeg ik de worden te horen die ik schijnbaar niet eens kan type zonder dat de tranen over mijn wangen rollen. Ze ziet onze relatie meer als broer zus en als ze op dit moment voor het blok gezet zou worden zou ze er een punt achter zetten. Ze wil er wel aan werken en dat kan maanden duren voordat ze een besluit kan nemen omdat ze zich verplicht naar mij voelt omdat we al 25 jaar samen zijn om dit niet zomaar aan de kant te zetten. Maar ik voel dat de keuze al gemaakt is en omdat ik mezelf buiten de maatschappij heb gezet en ik niet zonder haar wil/kan leven heb ik moeite om bezig te zijn met de toekomst.

Ik wil later wel wat meer uitweiden over mijn angsten maar om het moment is dit nog te pijnlijk om over te praten. Ik ga nu straks eerst langs mijn zus om hierover te beginnen omdat ik iemand moet hebben om mijn hart te luchten want als ik het te veel bij mijn vriendin doe dan duwt dit haar weg bij mij.

Ik maak deze blog om me gevoelens te kunnen uiten en heb de mogelijkheid om te reageren aangezet. Maar ik weet niet of gaat werken voor me dus het kan zijn dat deze optie later weggaat.